در ادامه بخش هایی از مطلب ساناز افتخارزاده سردبیر نشریه "معماری و ساختمان" که در در شماره هجدهم این نشریه به چاپ رسیده است می خوانیم:

"از آنجا که این پروژه تجسم جریان فکری خاصی در زمینه معماری است که شاید بتوان آن را Concept گرایی نامید و امروزه در میان فارغ­التحصیلان و معماران جوان به عنوان رویکردی نوین رایج است، برخود لازم دیدم ضمن نگاهی کل نگر با بررسی نکات منفی و مثبت این بنا به عنوان نمونه­ای واقعی از این جریان، تخمینی از معماری نوین ایران، فرای ساخت و سازهای عمومی و تصویری از آینده­ای که این گرایش می­تواند در این عرصه رقم زند به دست دهیم.

متاسفانه علاوه بر طراحی، اکثرا نقد و قضاوت معماری نیز در کشور ما سلیقه­ای است. تا زمانی که بخواهیم کارهای معماری را صرفا با سلیقه شخصی طراحی و داوری کنیم و زبان مشترک و معیارهای مشخصی برای آموزش، نقد و قضاوت آن نداشته باشیم هرگز پیشرفتی در این زمینه حاصل نخواهد شد و هرقدر تاکید کنیم که معماری باید پیوند خود را با گذشته این سرزمین و بستر طراحی حفظ کند کسی نخواهد پذیرفت.

معماری پدیده­ای میان علم و هنر است و هردوی این عرصه­ها بر مبنای زبان مشترک و شناخت، تسری و ارتقاء می­یابند پس معماری نیز باید در جستجوی زبان مشترک برای رساندن پیام خود و خالقش به مخاطبانش باشد. الفبای این زبان مشترک با مخاطبان در هنر معماری ایران می­تواند مفاهیم شکلی و درونی معماری گذشته ایران، سمبل­ها و نشانه­ها، کیفیت فضایی و الگوبرداری از فرهنگ بومی باشد و دستور علمی این زبان مشترک که به عنوان پایه باید در معماری نوین ما محفوظ گردد ارتباط بنا با بستر طرح، اقلیم، ملاحظات زیست محیطی و همسایگی­های آن است. با این محدودیت­ها، معماری که بتواند اندک واژه­ای بر این زبان مشترک بیافزاید معمار خلاق است و همگان از متخصص و عوام منتظر ادراک این سخن نوین خواهند بود تا بدان بیاندیشند و برای همیشه آن را در تاریخ شکوهمند معماری ایران به یادگار نگه دارند.

برکسی پوشیده نیست که خواسته یا ناخواسته به سوی جهانی شدن می­رویم و در دهکده جهانی فردا ملتی که حرفی برای گفتن نداشته باشد جایی ندارد. جای پرسش است که چرا درحالیکه کانون توجه ارزش یابی جهانی متمرکز بر فرهنگ و تاریخ تمدن و چگونگی تبلور امروزی آن در کشورهای گوناگون شده است معماران جوان ایران به جای آشکار نمودن ارزش­های والا و برکشیدن قابلیت­های شایسته فرهنگی و هنری این سرزمین، استعداد و عمر خود را صرف پرورش Concept های بیگانه­ای می­کنند که کمتر فرصت تجربه فضایی آن را دارند و حتی با شدت و تعصب از آنها دفاع می­کنند.

در حالی که در انتظار پاگرفتن معماری ایرانی اسلامی بودیم، سالها با طرد معماران از صحنه ساخت و ساز و واگذار شدن این عرصه به عده­ای نوکیسه شاهد ساختمان­های کریه و تابوت­های طبقاتی خاکستری بودیم که چون سرطان شهرهای ایران را درنوردیدند. بسیار شاد شدیم که فضای اندکی برای حضور معماران تحصیل کرده گشوده شد. اکنون در وحشت آنیم که این طراحان جدید آخرین نفس­های معماری ایران را بگیرند."

مطلب فوق در آبانماه ۱۳۸۸ در سایت آرونا و همچنین در ماهنامه مربوطه به چاپ رسیده است...

و اما جواب ما...
معماری هنری است مهندسی ساز....هنری که بيش از هر هنری تابع زمان و تکنولوژی است...در عين حال خالق يک اثر معماری ميراث دار گذشتگان است ولی مساله اينجاست که سهم اين خالق از معماری چيست؟
آيا او نمی تواند ايده ی خود را که حاصل فکر و انديشه و ... اوست در اين بادی ويران گر وارد نمايد؟

فرم کشيده ی پرديس سينمايی دانشمير در يک نگاه ياد آور فرمهای اکسپرسيونيستی دارد و خود پروژه از معدود پروژه هايی است که در ايران اجرا شده است و در نگاهی مثبت به زيباترين شکل سازه و معماری را در يک همگونی کامل کنار هم گرد آورده است بطوری که می توان معماری پروژه را حاصل تفکر  و همگونی فرم و سازه دانست!
از طرفی حجم پروژه حاصل کشیدگی سایتی است که دانشمیر به بهترین شیوه توانسته بدان پاسخ گوید.شکاف موجود در وسط حجم توانسته به بهترین نحو چشم اندازی از سایت را در قالب حجم این بنا نمایش دهد . ترفندی که هم در سازماندهی فضای داخلی و هم در حجم ساختمان بکار رفته باعث شده تا تداوم فضایی پارک در درون حجم پروژه احساس شود و این نکته ای است که بر تعلق بیشتر حجم پروژه با سایت و اندیشه معمار تاکید می نماید....
از طرفی در پاسخ به مقاله خانم
ساناز افتخار زاده بايد گفت مشکل جدايی معماران امروز از سنت و... در ايده ی شکل گرفته از سوی آنان نيست بلکه در جريانی است که از آن بنام آموزش معماری ياد ميکنيم . در کتب معماری معاصر در پروژه های نقد آثار معماری و در دروس طراحی ما خواستار چنين طرحهايی از دانشجو هستيم و...
در رابطه متقابل آن نيز دانشجو به علت حس نو طلبی و ديدگاهی که از اين نوع معماری يافته خواسته و ناخواسته بسوی چنين فرمهايی کشيده ميشود ....
سوال آخر اينجاست که خانم افتخارزاده سمبل ها و نماد ها و... را در چه ميبينند؟ و در نگاهی منتقدانه اگه گرايش بسوی اين نوع معماری اشتباه چرا در مجلات معماری داخلی و ... مدام در حال معرفی اين نوع پروژه ها هستيم ـ هم از نوع داخلی و هم از نوع خارجی آن- ؟؟
پس در آخر بايد گفت بهتر است کمی واقع بينانه به موضوعات بنگريم....
به اميد طرحی که بتواند جوابگوی همه نيازهای يک انسان باشد...